ای انـسان لحـظه ای با خـود تـفـکر کـن
ای انسان آن لحظه هولناکی را که گریزی از آن نیست بیاد آر، آن واپسین سفر از این دنیا و روی آوردن به سرای آخرت را، مرگ و سکرات و احتضار آنرا بیاد آر و نگاهی به درون خویش بی انداز که برای آن سرمنزل هولناک چه آماده کرده ای، آیا آن حالت را که زبانت خشک

میشود و قلبت از حرکت باز می ایستد و دستانت چوب میشوند و چشمانت خیره میگردند و جان به گــلـویت میرسد بیاد آورده ای ؟ آیا به اندازه کافی توشه همراه داری ؟ آیا تاریکی و فشـار قبر را بیاد می آوری ؟ آیا آن حالتی را که بر سرت خـاک می ریزند و در گور وحشتناک تنها می مانی بیاد می آوری ؟ ( در آن گور تاریکی که نه مادر و پدر و نه هم برادری است که با تو اُنـــس گیرد ) لحظه ای تفکرکن و بگو آیا توشه ای که ترااز عذاب الهی نجات دهد برای خود مهیا و آماده کرده ای؟ در روایتی از حضرت علی«رض» آمده است که روزی ایشان با جمعی از یارانش به قبرستانی گذر کرد ، درآن گورستان آنحضرت«رض» گفت ( سلام بر شما ای ساکنان سرزمین وحشتناک و جایگاه مــخوف ، شما پیش روان ما بودید و ما ان شاء الله به دنبال...
شما می آییم و پس از اندکی با شما می پوندییم ، ای ساکنان گورها ما به شما خبر میدهیم که همسران تان ازدواج کرده اند و خـانه های تان محل سکونت دیگران قرار گرفته است و اموال تان در بین وارثین تقسیم شده است و فرزندان تان یتیم گردیده است ، این خبر ما بود که به شما رساندیم اما خبر شما برای ما چیست ؟ چرا به ما جــواب نمی دهـید ؟ سپس حضرت علی«رض» رو به سوی یارانش نموده و فرمودند ( اینها ‹ صاحبان قبر › اگر به سخن می آمدند ، می گفتند خبر ما به شما این است که بهترین توشه قیامت تقوای الهـی است ) . ای انسان آنروز هولناک را که بندگان در نهایت خوف و دهشت بسرمیبرند را بیاد آر،آن جایگاه جدا سازی و تمیز آدمیان را بیاد آر آن هنگامیکه مردمان به دو گروه تقسیم میشوند ، گروهی به سوی بهشت وگروهی بسوی جهنم ، آیا سرانجام ما چه خواهــد شد ؟ بسوی بهشت جاویدان است که مملو از نعمتهای که نه چشم آنها را دیده ونه گوش وصف آنها را شنیده ونه قلب کسی خطور کرده است؟آن بهشتی که تمام سختیها ومشقـتهایی را که در دنیامتحمل شده ای از یادت خواهد برد ویا اینکه سرانجام انسان بسوی آتش جهنم است؟ آن آتشی که سوخت آن انسانها وسنگهاست. پس ای برادر برای آن روز کارکن وکوچ خود ازاین دنیا و رفتن به درگاه باریعالی را بیاد آر، لحظه ای بنشین وبه محاسبه نفس خود بپرداز وببین آیا آنقدر توشه سفر به همراه داری تا تو را در رسیدن به هدف عالی ورهایی از عذاب آن روزسخت کفایت کند ویامیخواهی مشمول آن کسانی باشی که پروردگارمتعال سرانجام شانرا جهنم اعلام کرده است ، های ای انسان مبادا از زمره این گروه باشی،همت خودت را به اطاعت و فرمانبرداری پروردگارت مصروف دار و از آنجمله کسانی مباش که دنیایشان رابه وسیله تخریب آخرتشان آباد کرده اند و چون از این دنیا و لذایذ آن کوچیدند ، توشه ای جز ندامت وخسران را به همراه خود نبردند،اینک آنان به محضر پروردگاری که به هیچ کس ظلم روا نمیدارد وارد شدند ،آگاه باش که سرانجام تومانند آنان نباشد واین را هم بدان که امروز روزعمل است نه روز محاسبه و فردا روز محاسبه است نه روز عمل .



مَرجع: کـتـاب « جوانان به کدام سو می روند »