ماه رمضان ماه قرآن است، و قرآن نیز در این ماه در لیلة القدر نازل شده، و اجر و پاداش چند برابر میشود، لذا یکى از بهترین اعمالى که یک شخص در این ماه باید انجام دهد کثرت قراءت قرآن است، چه در نماز باشد و چه خارج از نماز. بنابراین، در نماز تراویح و یا تهجد نیز میتوان قرآن را خواند تا اینکه ختم کرد، و در حدیث صحیح از ابن عباس وارد شده است که: "کان النبی صلى الله علیه و سلم أجود الناس بالخیر، و کان أجود ما یکون فی رمضان حین یلقاه جبریل، و کان جبریل علیه السلام یلقاه کل لیلة فی رمضان حتی ینسلخ، یعرض علیه النبی صلى الله علیه و سلم القرآن، فإذا لقیه جبریل کان أجود بالخیر من الریح المرسلة" (متفق علیه)

 



 

یعنى: "پیامبر صلى الله علیه و سلم سخاوتمندترین مردم از لحاظ خیر بود و در ماه رمضان وقتی که جبرئیل او را ملاقات می‌کرد بیشتر سخاوتمند می‌شد، و جبرئیل هر شب در ماه رمضان تا پایان ماه با او ملاقات می‌کرد و پیامبر صلى الله علیه و سلم قرآن را بر او می‌خواند و وقتی که جبرئیل با اوملاقات می‌کرد، او برای بخشش خیر، از تندباد سریع‌تر می‌شد".


...
و میتوان گفت که قراءت کل قرآن در نماز تراویح یک نوع از این مدارسه بشمار میرود زیرا تمامى قرآن را مرور میکند، لذا امام احمد بن حنبل دوست داشت کسى که امامت را بعهده بگیرد تمامى قرآن را در نماز تراویح ختم کند، لذا اگر تمامى قرآن در نماز مراجعه و ختم شود بهتر است زیرا تمامى آیات قرآن مرور میشود، ولى نباید بحجت ختم کردن قرآن به سرعت قراءت طورى افزود که معلوم نشود امام چه میخواند و خشوع را از بین ببرد، وگرنه آرام تر خواندن و کمتر خواندن از این بى خشوعى بهتر است و لو اینکه قرآن را با آن بى خشوعى ختم کند.



نا گفته نماند که ائمه اربعه در ماه رمضان معمولا دروس علمى و حدیث را تعطیل میکردند و فقط مشغول خواندن قرآن میشده اند.